- Pomyślałaś sobie życzenie? - Tak.
Nie idę na lunch. Mam lekcję dykcji.
Po co ci lekcje dykcji? Dobrze mówisz.
Przyjdę po ciebie o piątej. Wrócimy razem do domu.
Nie mogę. O 5.30 mam seminarium na temat nowych rynków.
Są twoje urodziny. Niech powstają bez ciebie.
- O której moje przyjęcie-niespodzianka? - Co?
Nie udawaj.
Mam cię dostarczyć na siódmą.
Urwę się wcześniej i będę o 7.15.
- No, dobrze. - Wielkie dzięki.
- Dzień dobry, Tess. - Dzień dobry.
- Cześć, Tess. - Cześć.
Linia pana Turkela.
Kto mówi?
Proszę chwilę zaczekać.
Panie Lutz?
Proszę się nie rozłączać.
Panie Turkel?
Pan Alagash... Cześć.
- Chce z panem pilnie rozmawiać. - Nie może zaczekać?
Namówił go pan na Dentitech - sprzedaż niepewna.
Wszystko w porządku, ale chce to usłyszeć od pana.
- Nie ma papieru. - Co?
W tej kabinie nie ma papieru. Podaj mi rolkę.
Dzięki. Miło z twojej strony.
Sprzedał pan Dentitech in blanco po 18. Szef już idzie.
Dentitech zakończył dziś po 17. W poniedziałek spadnie na 16.
- Jak to? - Weszli na giełdę po 23 z jednym produktem.
Płyn do płukania ust?
Płuczesz i wypluwasz bakterie powodujące próchnicę.
Może im się uda, ale nikt się nie dorobił,
nie doceniając gustu amerykańskiego społeczeństwa.
Może.
Zanim wyjdę, mam dobre i złe wieści.
Mówiąc bez ogródek, nie dostałaś się na kurs dla brokerów.
- Dlaczego? - Robiliśmy wszystko, Tessy.
Walczysz o miejsce z absolwentami Harvardu i Wharton.
Ty kończyłaś szkołę wieczorową i kursy dla sekretarek.
- Chrześcijanie i Iwy, Tess. - Zgadza się.
- A dobre wieści? - Dave ma przyjaciela.
Bob z Arbitrażu. Jesteś przebojowa, oni takich potrzebują.
- Naprawdę? - Przebojowość to ich domena.
Bob szuka asystentki i chce się z tobą spotkać na drinka.
To nie jest kolejna randka w ciemno, co?
Czyja wyglądam na alfonsa?
Bob szuka przebojowej dziewczyny. Reszta należy do ciebie.
- Bob z Arbitrażu. - Bob Speck.
Wewnętrzny 256. Czeka na twój telefon.
Pokaż, na co cię stać, Tessy.
Nic nam nie mówiłaś. Wszystkiego najlepszego.
Dzięki.
Mick?
Niespodzianka.
Wszystkiego najlepszego.
Wyglądasz świetnie.
Chodź do mnie.
Mógłbyś mi choć raz kupić sweter albo kolczyki.
Prezent, w którym mogłabym się pokazać w pracy.
A więc...
To tu się zwykle Umawiasz na drinki?
To znaczący tydzień. Supertydzień. Świętujemy.
Arbitraż. Tam dopiero krąży adrenalina.
Co, twoim zdaniem, czyni świetnego arbitrażystę?
- Pogadamy o tym w hotelu. - W hotelu?
Firma ma apartament w Ritz Carlton. Pozwalają nam z niego korzystać.
Zabawimy się.
Przepraszam. Pozwól, że się tym zajmę.
- Hej, Bob. Przestań. - Przepraszam... poniosło mnie.
Arbitraż wydał taśmę "Wstęp do..." dla szkół biznesu.
- Obejrzyjmy ją. Jak masz pytania... - Świetnie. Dzięki.
To nie ta taśma. Chyba że chcesz...
Ty nie potrzebujesz nowej asystentki, co?
Nie w tej chwili. Ale zawsze szukam nowych twarzy.
Chcę do czegoś dojść, ale nie takim kosztem.
- Nie ująłbym tego w ten sposób. - A ja tak.
- Proszę się zatrzymać. - Co ty robisz?
Dobrej zabawy.
Cześć, Tess.
Spóźniłaś się.
DAVID LUTZ TO ZAWSZONY ALFONS Z FIUTEM JAK PAZNOKIEĆ
Hej, David.
Głupia suka.
Musisz to zobaczyć na własne oczy.
Spokojnie.
Sukinsyn.
- Tess... - Wiem.
Nie zajdziesz daleko, wyzywając swego szefa od alfonsów.
Ale on nim jest.
Patrzę na twoje dane. Zmieniasz pracę już trzeci raz w tym półroczu.
- To nie moja wina. - Skąd ja to znam?
Ruth, mam 30 lat.
Chodziłam do wieczorówki pięć lat, ale dostałam dyplom z wyróżnieniem.
Wiem, że się do tego nadaję.
Zapytaj moich szefów, nawet Lutza, czy nie mam do tego głowy.
Sama ich zapytaj. Nie sądzę, aby wychwalali cię pod niebiosa.
To coś dla ciebie. Przenosi się tu z Bostonu.
Fuzje i Akwizycje. Nazywa się Parker. Zaczynasz w poniedziałek.
- Idź do domu i odpocznij. - Dobrze.
Tess...
Pomagam ci ostatni raz. Do czterech razy sztuka.
- Tess McGill do biura pani Parker. - Ostatnie biurko na końcu przejścia.
Jestem Katharine Parker. Ty jesteś pewnie Tess.
Dzień dobry.
Świetny króliczek.
Nie trzymam ich zwykle na biurku, ale parę dni temu były moje urodziny.
- Moje są we wtorek. Ile masz lat? - 30.
Naprawdę? Ja skończę 30 we wtorek. Jesteśmy jak bliźniaczki.
- Tyle że ja jestem starsza. - Tylko trochę.
Nie pracowałam nigdy dla osoby młodszej ode mnie. Ani dla kobiety.
Kiedyś musi być ten pierwszy raz. To ci chyba nie przeszkadza?
- Nie. - To dobrze.
Zrób nam kawę i przyjdź do mnie. Dla mnie biała, bez cukru.
Akcje są po 38, oferty przetargowe po 56.
Wejdź.
Jak to rozegramy?
Właśnie sprawdziłam swoje trzy. A co z twoimi?
Tak, też go mam.
Jest w stanie upadku.
Dobrze. To nasze dwie opcje, a potem zobaczymy.
Nie mogę się doczekać. Pa.
Dzięki.
Kilka podstawowych zasad.
Jesteś moim łącznikiem ze światem zewnętrznym.
Ludzie patrzą na mnie przez ciebie.
Masz być twarda, kiedy to konieczne, wyrozumiała, kiedy to możliwe.
Dokładna, punktualna. Nie rzucasz słów na wiatr.
Nie rozmawiam przez telefon, jestem na spotkaniu.
Uważam nas za zespół. Strój to jego podstawa.
Prosty, elegancki, nienaganny.
"Ludzie zauważają wyświechtany strój. W nienagannym zauważą kobietę".
Coco Chanel.
A Jak Ja Wyglądam?
Wspaniale. Zrezygnuj może tylko z takiej ilości biżuterii.
Liczę na twój wkład. Pochwalam myślenie i nagradzam ciężką pracę.
Interesuje mnie obustronna współpraca. Rozumiemy się?
Tak, Katharine.
- I mów mi Katharine. - Dobrze.
A więc zabierajmy się do roboty.
W zeszłym roku wyniki tego działu były marne. Czeka nas ciężka praca.
Dobrze. Dzięki.
Cholera. Zapomniałam wziąć pigułkę. To już trzeci raz w tym miesiącu.
W Europie dostajesz zastrzyk.
W ramię. Starcza na pięć lat.
Cholerne pigułki. Zawsze o nich zapominam.
- Przyniosłam ci kawę. - Dziękuję.
Tess, przyjdź do mnie 2 notatnikiem.
Sprzedali gazetę i dział drukarski.
Jak sprzedadzą Dystrybucję, to nie będzie co przejmować.
Wejdź.
Tess, to jest Ginny. Ginny, Tess.
Zamierzam wydać przyjęcie, aby przedstawić się pracownikom działu.
Ginny ma kilka świetnych pomysłów. Możesz je zapisać?
Nazwa aprowizatora to Acme Eats. Znajdź ich numer w informacji.
Przygotowują przystawki.
Bar Raging Bull przyśle barmana.
A monopolowe na Broadwayu i Liberty dostarczą zamówienie.
- Zapisałaś, Bess? - Tess, tak.
- Jeśli tak chcesz. - Masz inny pomysł?
Czytałam właśnie w Wo dim sum - małych chińskich pierożkach.
Restauracja na Mott Street zaopatruje przyjęcia.
- Uwielbiam te małe pierożki. - To byłaby jakaś odmiana.
' Mam ten ma . WZ ' .
Czytam wiele rzeczy. Nowatorskie pomysły kryją się w różnych miejscach.
Chyba masz rację. Jeśli pierożki można nazwać nowatorskim pomysłem.
- To ci powinno na razie wystarczyć... - Ginny, wielkie dzięki.
- Wracamy do kopania złota. - Tak.
- Zajmiesz się tym? - Od ręki.
Dim sum, Tess. Podoba mi się twój wkład.
Byle tak dalej.
Wódz mówi: "Dobrze, umrzesz z honorem".
"Ale najpierw się zabawimy".
Przepraszam. Przepraszam.
- Dim sum? - Tak, z przyjemnością.
Daj się namówić, Katharine. Co ty na to?
Facet, który spędza każdy weekend w sierpniu przykuty do swego biurka,
powinien wiedzieć, że nie wymknę się z własnego przyjęcia.
Ale coś ci powiem. Wkręć mnie w zbywanie udziałów Southeast Air,
a postawię ci drinka. Butelkę szampana z dwoma słomkami.
- Zgoda? - Nie ma sprawy.
- Dim sum? - Cześć.
Dzięki. Co za prostak.
Okręciłaś go wokół palca. Ja bym tak nie...
Nigdy nie pal mostów. Taki dupek może kiedyś zostać twoim wspólnikiem.
- Co sądzisz o moim przyjęciu? - Idzie nieźle.
Skończyć podawać?
- Zrób jeszcze jedną rundke. - Dobrze.
Pomogłabym ci, ale rozgrywający ma do spełnienia ważniejszą rolę.
Arnie, mój bohater. Przyszedłeś.
Tak?
Chcę ci przedstawić mój pomysł.
Strzelaj.
Wiesz, że Trask Industries chce zainwestować w media elektroniczne.
- Wydział już... - ..nad tym pracuje, tak.
Śledzę rozwój wydarzeń i nagle pomyślałam sobie: "radio".
- Trask interesuje się telewizją. - Tak jak i wszyscy inni.
Uważam, że powinni zacząć od radia i stamtąd ruszyć dalej.
Nie jest to tak błyskotliwe jak telewizja,
ale to solidna podstawa i konkurencja jest mniejsza.
Rozwiązałoby to też problem przejęcia Trask przez Japończyków.
Wg FCC ani radio, ani telewizja nie mogą mieć zagranicznych właścicieli.
To interesujące. Mówiłaś, że śledzisz sytuację, tak?
Tak.
Nie podsłuchałaś tego na przykład w windzie?
- Nie ma mowy. - Ani gdzie indziej?
To mój pomysł.
Dobrze, dobrze.
- Mówiłaś o tym komuś jeszcze? - Nie. Myślisz, że coś w tym jest?
Zostaw mi swoje notatki. Przejrzę je i wtedy zobaczymy.
Dobrze.
Próbuję się dostać na kurs dla brokerów. To by z pewnością pomogło.
- Jeśli coś z tego wyjdzie, to... - Oczywiście, Tess.
Wkład z obu stron, pamiętasz?
Tak, dziękuję-
TRASK INDUSTRIES FINANSOWANIE
To takie... ekscytujące. Ona mnie traktuje poważnie.
Nie lubisz, kiedy tak mówię, ale to chyba dlatego, że jest kobietą.
Nie ma tu elementu seksualnych podtekstów.
Ona chce być chyba moim mentorem, a tego mi właśnie potrzeba.
Moja kariera nareszcie dokądś zmierza.
Fantastycznie, ale pośpieszmy się, bo inaczej pizza nam zamarznie.
Może umówimy się z nią na kolację gdzieś w centrum.
Spodoba ci się.
Boże. Kiedyś było tylko kilka zapięć.
Tak. To były czasy.
Dzwoniłam do gospody. Mają jedynie jedynkę na parterze w nowym skrzydle.
Powiedziałaś im, że to dla mnie?
Podałam nazwisko Parker.
Pokój w wieży, łóżko z baldachimem i kominek, do którego można by wejść.
Doskonale. Wszystko gotowe.
- Na co? - Będę tam z moim chłopakiem.
To chyba ten jedyny. Może w ten weekend podejmiemy decyzję.
Powiedział, że chce porozmawiać o czymś ważnym.
Myślę, że chce się oświadczyć.
- Naprawdę? - Tak myślę.
Mieszkamy w tym samym mieście. zaznaczyłam, że jestem otwarta na oferty.
Zostawiłam sobie wolny czerwiec. No i chodzi przecież o mnie.
A jak się nie oświadczy?
To nie podlega dyskusji.
Nie osiągniesz tego, czego pragniesz, siedząc z założonymi rękami.
Trzeba działać.
Obserwuj mnie. Ucz się ode mnie.
Aha, przedyskutowałam twój pomysł z kilkoma osobami z działu.
Trask napalił się na telewizję.
Ale to nie był zły pomysł. Mnie się podobał.
Pracuj dalej i informuj mnie o swoich pomysłach, a zobaczymy, co da się zrobić.
- Dziękuję, Katharine. - Tess...
Spójrz na mnie. Kto jest panem swego losu?
Ja sama.
Kto?
Ja sama. Jestem panem swego losu.
Zgadza się. Tylko wtedy dostajemy to, na co zasługujemy.
Biuro pani Parker.
Cześć, Katharine.
- Co takiego? - Złamałam ją przy zjeździe.
Muszę leżeć przez jakieś dwa tygodnie, więc zrobisz, co powiem.
Podlać kwiaty. Dobrze.
W piątek instalują kablówkę.
Delikatnie z tą nogą, okej?
Przestań zaglądać mi pod koszulę.
Jestem u moich rodziców, a gosposia jest na Barbados.
Ale się wpakowałam. Musisz wpuścić kwiaciarza i sprzątaczkę.
Przejrzeć pocztę. Kod do drzwi wejściowych to...
754-3-2000.
To na razie tyle.
Przejrzyj mój kalendarz. Odpowiedz na zaproszenia.
Wiem, że proszę o wiele, Tess, ale nie mam wyjścia.
- Musisz mnie zastąpić. - Dobrze. Pa.
Co się tyczy tych ohydnych bibelotów od Albertów. ..
Droga Eleonora i Gary. Dziękuję za solniczkę i pieprzniczkę.
To cudowne upominki do nowego mieszkania. Dziękuję za pamięć.
Droga Siostro. Pożegnałyśmy się 2 Wellesley już osiem lat temu,
ale sercem wciąż tam jesteśmy.
Piszę w imieniu Funduszu Absolwentów, aby prosić cię o...
Droga Siostro. Pożegnałyśmy się 2 Wellesley już osiem lat temu,
ale sercem wciąż tam jesteśmy.
Piszę W imieniu Funduszu Absolwentów, aby prosić cię...
Aby prosić... Aby pro... Aby... prosić...
Aby prosić cię...
Drodzy Momo i Baa.
Mieszkam na razie u mamy,
szukając dzielnie własnego gniazdka w Nowym Jorku.
Strasznie za wami tęsknię i nie mogę się doczekać waszego powrotu z Barbados.
Bawcie się dobrze. Moc uścisków dla was i Claudette.
Całuję, Kiki.
Do Jacka Trainera, Dewey Stone & Company, ode mnie.
Odnośnie Trask Industries - nabywanie sieci stacji radiowych.
Wydrukować z domowego komputera. Nie informować Tess.
Do Jacka Trainera, Dewey Stone & Company, ode mnie.
Odnośnie Trask Industries - nabywanie sieci stacji radiowych.
Wydrukować z domowego komputera. Nie informować Tess.
POUFNE
DROGI JACK!
MAM ŚWIETNY POMYSŁ. JA ZNAM TRASK, A TY MEDIA.
MOŻEMY W KOŃCU UBIĆ WSPÓLNIE INTERES. ZABIERAJMY SIĘ DO DZIEŁA.
USZANOWANIA, KATHARINE
"Wkład z obu stron".
I: "Jesteś panem swego losu".
- Nie miałaś dziś zajęć? - Nie.
To nie to, co myślisz.
To znaczy, mogę to wyjaśnić.
- No, może nie do końca. - Ty draniu.
Cholera.
Daj spokój, Tess. Przepraszam.
Kocham cię.
Chodź tu i uderz mnie.
Proszę.
Proszę z biurem pana Trainera.
Dzwoni Tess McGill z Petty Marsh. Mogę ją połączyć?
Dziękuję.
Pan Trainer?
Mówi Tess McGill. Pracuję z Katharine Parker w Fuzjach i Akwizycjach.
Chciałabym przedyskutować z panem pewną propozycję.
Ale nie przez telefon.
Mam czas jutro o dziesiątej.
Dobrze.
Prześlę panu wstępny szkic projektu.
Do widzenia.
Dzwonię w imieniu Katharine Parker w związku z państwa zaproszeniem.
Panna Parker wyjechała w interesach. Panna Tess McGill zajmie jej miejsce.
Tak. Dziękuję-
OSOBISTOŚCI BIZNESU TRAINER, JOHN
Dlaczego to się obniża?
- Aby można go było wyczyścić. - Żartujesz sobie?
Nie.
Gdzie ty się właściwie wybierasz?
Na przyjęcie w Dewey Stone z okazji fuzji Minidyne-Dalton.
To tam pracuje Trainer. Doskonała okazja, aby go poznać.
Przyjemne z pożytecznym. Takie imprezy są istotne w tym fachu.
A co, ukradłaś jej zaproszenie?
Cóż, ona go nie wykorzysta.
Muszę zacząć rozmawiać z ludźmi, nie jako sekretarka...
Tylko jako oszustka. Tak.
To jest to.
Jest za skromna.
Nie. Jest prosta, elegancka, a jednocześnie robi wrażenie.
Nosi ją osoba pewna siebie, lubiąca ryzyko i uwagę innych.
A potem dochodzi inteligencja. Trzymaj. Potrzebne mi buty.
6000 dolarów? To nie jest nawet skóra.
6000 dolarów?
6000 dolarów.
- Cyn, nie mogę oddychać. - O Boże. Chodź.
Usiądź. Sprawdzę, czy nie ma czegoś na ukojenie nerwów.
Valium. Duża, dobra dawka.
- Jesteś pewna? - Pozwoli ci się rozluźnić.
Ale tak, że niczego nie zauważysz.
Jesteś pewna?
Odpowiednia fryzura to połowa sukcesu.
Uderzasz w najsłabszy punkt. W obiegu jest 19 milionów akcji.
My mamy 25%. Zdobędziemy jeszcze 5% i trzymamy ich za gardło.
Trainer, złapmy ich za jaja.
Rzućmy ich na kolana. Będą nam jeść z ręki. Co ty na to?
- Kto chce drinka? - Potrzebujemy tego, Trainer.
- Ty tego potrzebujesz. - Dobra, dobra.
- Szukałem cię. - Dlaczego? Znasz mnie?
Nie, ale kiedy cię zobaczyłem, obiecałem sobie, że cię poznam.
Jesteś tu jedyną kobietą, która ubiera się jak kobieta,
a nie jak facet, gdyby był kobietą.
- Chyba dziękuję. - Co tu robisz?
Też kogoś szukam. Nazywa się Jack Trainer. Pracuje w Dewey Stone.
Widziałeś go?
Dlaczego go szukasz?
Umówiliśmy się jutro na spotkanie.
Pomyślałam, że miło by było wcześniej się poznać.
Cóż, właśnie wyszedł.
- Ja też powinnam już pójść. - Napij się ze mną.
Nie mogę. Jak masz na imię?
Nie. Żadnych imion ani wizytówek.
- Żadnego: "Znasz chyba tego i tego". - Co to ma być?
Żadnych życiorysów. Poznajmy się jak dwoje ludzi.
Miło cię poznać, kimkolwiek jesteś, ale muszę już iść.
Proszę. Nalegam. Jeden drink.
Dobrze. Aleja stawiam.
Okej, ale drinki są za darmo.
Wiem. Ale gdyby nie były, to ja bym stawiała.
W porządku.
- Tequila Gold. Podwójne. - Tequila?
Tak. Obiecałem sobie, że kiedy się spotkamy, napijemy się tequili.
Nie Chardonnay czy francuskiej wody.
Ale prawdziwego drinka.
Te spotkania są takie nudne.
Skoro tak mówisz.
Władza dla ludzi.
Prostych ludzi.
O, kurczę. O, kurczę.
O, kurczę. O, kurczę...
- Dobrze się czujesz? - Wręcz wspaniale.
Wzięłam lek przeciwhistaminowy i czuję fajny zawrót głowy.
Nie wiedziałem, że wpuszczają tu niegrzeczne panienki.
- Nie pasuję do towarzystwa? - Ależ skąd.
Nie, nie. Jestem pewien, że jesteś prawdziwym asem w tym, co robisz.
- Zgadza się. - Ale twój wygląd...
Mam głowę do interesów, a ciało do grzechu.
CZY jest w tym coś złego?
Nie... Nie.
Cześć. Hej.
Muszę już iść.
- Pójdę z tobą. - Nie.
Hej, Tess.
Zaczerpnę świeżego powietrza. Będę czekać. Dziękuję.
Przepraszam.
Jest tu kto?
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Gdzie mieszkasz?
Park, drzewa, wysoki budynek.
- 166 Morton. Obok Hudson. - 166 Morton.
Może być bałagan.
Sprzątaczka zmienia dni pracy.
Nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie.
Ostrzegam cię, bo jeśli dziś nie przyszła, to może być strasznie.
Mnie to nie rusza, ale kilku z moich gości
zwróciło na to moją uwagę.
Nie jest aż tak źle.
Napijesz się...
Napijesz się czegoś przed snem?
Chyba nie.
Jest chyba za późno na kawę.
Może herbatkę ziołową...?
Skończyła mi się.
Kiedy ja jestem w twoim stanie, taka oferta brzmi kojąco.
Napiję się trochę brandy.
Kurczę...
Jesteś naprawdę ładna.
Nie spieprz sprawy. Nie spieprz sprawy.
Tess McGill. Jack Trainer mnie oczekuje.
- Mogę wziąć pani płaszcz? - Tak, proszę.
Panowie, panna Tess McGill.
Panno McGill, jestem Jack Trainer.
Jak się pani miewa?
To panowie John Romano i Bernie Kotar.
Proszę usiąść.
- Kawa? - Oczywiście.
- Ze śmietanką, z cukrem? - I to, i to, dziękuję.
Powinniśmy chyba od razu przejść do sedna.
Pewnie.
Zgubiłam swoją teczkę.
Przez ostatnie trzy kwartały spółka Trask Industries próbowała
nabyć większą stację telewizyjną - za każdym razem bezskutecznie.
Jednocześnie poświęcała dużo czasu i pieniędzy na udaremnienie próby
przejęcia spółki przez ich japońskiego konkurenta.
Nabywając stację radiową, osiągnęłaby natychmiast dwa ważne cele.
Zyskałaby mocny grunt w radiofonii
i, w ramach przepisów zabraniających nabywania stacji radiowych cudzoziemcom,
zażegnałaby groźbę przejęcia spółki przez Japończyków.
Interesujący pomysł-
Ale nie podoba mi się.
Trask ma dużo łatwo zbywalnych aktywów.
Dlatego chcą ją przejąć. Stacja radiowa nic im nie da.
Trask tego nie kupi.
Rozważyłam taką możliwość.
Powinniśmy poszukać prężnej sieci stacji radiowych.
Za nadmiar gotówki dokonamy odkupu akcji.
Trask będzie bezpieczna, jej akcje pójdą w górę i wszyscy będą zadowoleni.
Albo nie.
Zastrzel mnie. Zastrzel.
Skończ już z tym. Przecież cię nie wyrzucili.
Oni nie mają bramkarzy. Są trochę bardziej subtelni.
O Boże. I zeszła noc!
Powinnam była sprawdzić dawkę. Człowiek uczy się na błędach.
Może zrobi mu się ciebie żal i ubije z tobą interes.
Nie szukam współczucia. Miałam szansę...
To on. Jest tutaj.
Zrób mi przysługę. Udawaj mnie. Bądź moją sekretarką.
- Tess. - Proszę, zrób to dla mnie.
Okej...
Tess.
- W czym mogę pomóc? - Jack Trainer do panny McGill.
Sprawdźmy, czy jest wolna.
Masz coś na sobie?
Pan Jack Trainer do pani, panno McGill.
Dziękuję, Cynthia.
- Mam nie łączyć, panno McGill? - Tak, Cynthio. Dziękuję.
Podać coś panu, panie Trainer? Kawę? Herbatę? Siebie?
Czyż ona nie jest zabawna? To wszystko, Cynthio.
Dlaczego nie powiedziałeś, kim jesteś?
Bo wiedziałem, że rozmawialibyśmy tylko o fuzjach i akwizycjach.
Nie byłoby pożądania ani tequili.
To było... To był wyjątek. Chcę postawić sprawę jasno...
Do czego właściwie doszło?
Ziemia zadrżała. Aniołowie płakali.
Zdjęcia są...
w moim drugim płaszczu.
Do niczego nie doszło. Do niczego.
Obudziłam się w bieliźnie.
Założę się, że wyglądałaś ładnie.
To ty mnie rozebrałeś?
Zdjąłem ci buty i sukienkę i położyłem na łóżku.
Robiłem to z zamkniętymi oczami.
Tylko tyle?
Mogłem trochę podglądać. Nie pamiętam.
Nie mam czasu, aby tu stać i rozprawiać o twoim życiu intymnym.
Proszę.
- Co to jest? - Otwórz.
Co to za okazja?
Jeśli mamy być partnerami, przyda ci się lepsza teczka.
- Spodobał ci się mój pomysł. - Ma możliwości.
Złożę ofertę Metro Radio Systems.
To rodzinna, średniej wielkości sieć na Południu.
Odrzucali wcześniejsze oferty, ale
ojciec odchodzi na emeryturę, a zarząd wyrzucił syna.
To dobry czas na działanie.
Dobrze.
Dlaczego nie zrobiliście tego sami? Dlaczego przyszłaś z tym do nas?
Przepraszam na chwilę.
Oczywiście.
To żadna pomoc. Nie.
Bess, mój komputer siadł. Muszę skorzystać z biura Katharine.
Oczywiście. Proszę mi dać pięć minut.
- Nie mogę czekać. - Zaraz wracam.
- Co się tam dzieje? - Ściera kurze.
Posłuchaj, moja klientka się niecierpliwi. Odprowadzę cię do windy, dobrze?
Ale najpierw odpowiedz na pytanie.
Dobrze.
Przyszłam do ciebie,
bo chciałam, aby zajął się tym najlepszy gracz.
Mądrze pomyślane.
Polecę jutro rano do Memphis i wybadam sytuację.
Oczywiście. Dobrze.
- ...musi pani zaczekać. - Wchodź, Ginny. Zaraz do ciebie przyjdę.
Co ona mówi?
Podać coś? Kawę? Herbatę?
- Zjemy wieczorem kolację? - Jestem zajęta.
A Jutro?
- Nie mogę. - A więc kiedy?
Nie powinniśmy się angażować w ten sposób.
O czym ty mówisz? A zeszła noc?
Nie byłam wczoraj sobą. Zeszła noc była wyjątkowa.
Wcale nie. Musiałem cię nieść trzy piętra w górę.
Miałam na myśli "niecodzienna".
Posłuchaj, robimy razem interesy,
nie powinniśmy się angażować w ten sposób.
Moje życie jest już i tak skomplikowane.
Nie chcę ci go komplikować. Mówię tylko o kolacji, kinie.
- Oboje wiemy, o czym mówimy. - Mam taką nadzieję.
Może ja cię po prostu nie lubię.
Mnie? Nie.
- Jesteś pewna, że przyjdzie? - Są moje zaręczyny.
Dobrze wie, że jak nie przyjdzie, to po niej.
Cześć, Tess.
Przepraszam, nie mogłam się urwać z pracy.
Jak będziesz tak dalej mącić, to ją stracisz.
Denerwuję się jak cholera, a Mick topi smutki w butelce szkockiej.
- Aż tak źle? - Pociesz go, co?
Chcę tu dziś widzieć szczęśliwe twarze.
Tess.
Drań.
Wyglądasz inaczej.
Nie jestem tą samą żałosną naiwniaczką, którą byłam parę dni temu.
- To widać, co? - Hej, Tess. Co podać?
Możesz schować to pod barem, Tony?
Nalej mi kieliszek Chivas, a Mickowi to, co pije.
Robi się.
Nie, miałem na myśli włosy, ciuchy i teczkę. O co tu chodzi?
- Szydź sobie, ile chcesz. - Nie, nie. Dobrze wyglądasz.
Elegancko.
Drogówka ciągała cię po sądach czy co?
Nie, przyszłam prosto z pracy. Awansowałam - w pewnym sensie.
Cóż...
Za Cyn i Tima.
Za ciebie i za mnie.
Za ciebie i twój awans.
- Za moją pożyczkę na łódź. - Co takiego? Dostałeś ją?
Dziś rano. Dałem zaliczkę na starą łajbę Jimmy'ego Noonana.
Świetne wieści.
"Godziny szczęścia dla całej rodziny. Całusy, Tess i Mick".
Dziękujemy-
Podpisałem i za ciebie. Nie wiedziałem, czy im coś kupiłaś.
Dobra, toast. Wznieśmy toast.
Dziękuję.
W imieniu moim, Tess i wszystkich tu zebranych:
żyjcie długo i szczęśliwie, a wasza droga niech będzie usłana różami.
A kiedy wzniesiemy toast za was, Mick?
- Nie rozmawialiśmy o tym ostatnio. - Nie.
Tu nie ma co gadać, stary. Trzeba się oświadczyć.
Tutaj?
- Teraz? - Na kolana, stary.
Mick.
Tess, wyjdziesz za mnie?
Może.
To ma być odpowiedź?
Jak ci się nie podoba, poproś o rękę inną dziewczynę.
- Zrobiłaś z nas pośmiewisko. - To po co robiłeś to publicznie?
Co miałam zrobić? Kłamać ludziom w żywe oczy?
Myślałem, że chcesz, abym się oświadczył.
Trzy dni temu nakryłam cię w łóżku z Doreen.
Wypiliśmy drinka, a ty chcesz, abym zaplanowała resztę życia.
Już dobrze, w porządku.
Teraz jesteśmy tylko we dwoje. Wyjdziesz za mnie czy nie?
Czy musimy podejmować tę decyzję już teraz?
Chcę czegoś trwałego w moim życiu.
Nie tylko ty masz plany.
- Powiedziałam "może". - To gówno znaczy.
Czekam na konkretną odpowiedź.
Nie wrzeszcz na mnie. Traktujesz mnie, jakbym była...
Dlaczego zawsze mówimy o tobie?
Kim ty jesteś, u diabła?
Nie jestem rzeczą. Nie będziesz mną rządził.
Zastanów się, co jest dla ciebie ważne. Może wtedy pogadamy.
Na razie z nami koniec.
RACHUNEK ZYSKÓW TRASK INDUSTRIES
Biuro Katharine Parker.
Przełączę pana.
Tess, to ja.
Nie mogłam znaleźć czerwonych butów...
Biuro Tess McGill. Kto mówi?
Chwileczkę.
Jack.
W Memphis poszło dobrze. Tak...
Naprawdę dobrze. Ale musimy działać szybko i skutecznie.
Armbrister traktuje Metro jak rodzinę. Wiesz, jak może być.
Jest otwarty na propozycje, ale Trask musi mu się przypodobać.
Myśli o 70 milionach.
Spędziłem całą noc na obliczeniach.
Chcę to z tobą omówić. Zjemy razem lunch?
Lunch jest chyba w porządku? Biały dzień, naokoło dużo ludzi.
Zaraz przy wejściu do waszego budynku jest budka z szaszłykami.
Nic ci chyba nie grozi.
Tak. Spotkajmy się koło pierwszej.
Dobrze, do zobaczenia. Pa.
Mick jest naprawdę wściekły.
Mówi, że wyrzuci resztę twoich rzeczy.
Rozmawiałam z nim do piątej nad ranem.
O Boże, Cyn. Przykro mi.
- Trudno wejść na wesele bez zaproszenia? - O czym ty mówisz?
Córka Orena Traska wychodzi jutro za mąż. Przyjęcie odbędzie się w Union Club.
Pomyślałam, że podam się za gościa. Poznam Traska.
To nie powinno być trudne.
Nikt się nie przyzna, że widzi mnie pierwszy raz w życiu.
Na takich imprezach nikt nikogo nie zna.
- Tess... - Tylko pięć minut z Traskiem.
Tess, mówię do ciebie.
Co?
Spójrz mi najpierw prosto w oczy
i powiedz, że nie łudzisz się,
że pan "Zjedzmy razem lunch" zmieni cię z kopciuszka w księżniczkę.
Robimy razem interesy, to wszystko.
Złamie ci serce, tak jak ty Mickowi.
Hej, to nie ja zaprosiłam do naszego łóżka Doreen DiMucci.
- Dlaczego jesteś po jego stronie? - Nie jestem.
Nie dajesz mu szansy. To do ciebie niepodobne.
Posłuchaj, jeśli jesteś taka mądra, to ratuj tyłek, póki jeszcze czas.
Bo jak się dowiedzą, to nie dostaniesz żadnej pracy.
Straciłaś już faceta i dom.
Przyznam się, jak tylko wszystko nagram. Przyrzekam.
- Wiem, co robię. - Tak. Rujnujesz sobie życie.
Nie, staram się je polepszyć.
Nie zamierzam harować nie osiągając sukcesu,
tylko dlatego, że postępuję według zasad, których nie ustalałam.
Biuro Tess McGill.
Katharine... Nie.
Oczywiście, że to twoje biuro. Ja tylko...
Do zobaczenia, Tess.
Cyn.
Czasami śpiewam i tańczę po domu w bieliźnie.
Nie czyni to ze mnie Madonny. I nigdy nie uczyni.
- Jesteś tam? - Tak, Katharine.
Nie przyzwyczajaj się do tych długich lunchów. Za tydzień wracam.
Za tydzień? Nie miało być dłużej?
Lekarz twierdzi, że mam mocne kości.
On też nie ma najgorszych.
Chcę, abyś streściła mi prospekt Baron Oil...
Cześć, Schatz.
Prześlij mi go razem z ostatnimi sprawozdaniami kwartalnymi.
- Jesteś nieoceniona. - Tak, jestem nieoceniona.
Dobra. Pa.
Jakie dane szacunkowe im przedstawiłaś?
Nie mam jeszcze konkretnych danych.
A ich możliwości?
Chcę, aby ekscytował ich sam koncept, zanim zacznę ich bombardować liczbami.
- A są podekscytowani? - Będą.
Chwileczkę.
Pracowałem nad tym bez przerwy przez ostatnie 36 godzin.
O drugiej mam spotkanie z szefem działu.
- Na czym stoimy? - Nie wrzeszcz na mnie.
Odpowiedz mi.
Prawdę mówiąc, spotkam się jutro z Traskiem osobiście.
Jesteśmy na tyle silni, aby pójść prosto do niego.
Gdzie się spotykamy? O której?
Oczekuje tylko mnie.
Próbujesz mnie wykołować?
- Nie. Nie zrobiłabym tego. - Ustaliłaś to spotkanie beze mnie.
Co to za sposób prowadzenia interesów?
- Uspokój się. - Niby jak?
Jedno nieudane posunięcie i człowiek wylatuje z hukiem.
Na guzikach mojego telefonu widnieje dwucentymetrowa warstwa karteczek.
Nazwiska nowych osób przesłaniają stare.
Dobrzy ludzie, których nie ma po drugiej stronie aparatu, bo mieli jedną wpadkę.
Nie chcę, aby i mnie pogrzebane pod małym kawałkiem papieru.
Nikt nie próbuje tego zrobić.
Ostatnio nie za dobrze mi szło.
Przyznaję się do tego bez żenady. Przestań mnie zwodzić.
Jeśli masz co do mnie wątpliwości, to powiedz otwarcie.
Nie mam co do ciebie wątpliwości.
Dobra.
Potrzebujesz mnie.
- Miałam na myśli twoje umiejętności. - Potrzebujesz mnie na spotkaniu.
Nie odespał po podróży czy po prostu późno jada?
Lunch o trzeciej po południu?
Prawdę mówiąc, to nie jest lunch, ale będzie tam jedzenie.
- O co tu chodzi, Tess? - Jego córka wychodzi za mąż.
- To ma być to spotkanie? - To doskonała okazja.
Jest szczęśliwy, ma trochę w czubie. Czekamy tylko na odpowiedni moment.
Mamy wyskoczyć z weselnego tortu?
Nie bądź głupi.
Witamy na przyjęciu. Proszę wejść.
Witajcie. Miło was widzieć. Wiecie, gdzie siedzicie?
- Nie... - Tak. Ja wiem, kochanie.
Widzę Phyllis. Chodźmy.
Cieszę się, że mogliście przyjść. Oren i Barbara Trask.
- Tess McGill. Świetny wystrój. - Jack Trainer.
- Miło państwa znowu spotkać. - Dzieciaki uważały to za dobry pomysł.
- Jesteście pewnie znajomymi Marka. - Zaprowadzimy was do niego.
Powinnam pójść upudrować łazienkę... nos. Kochanie, zaczekasz na mnie?
Tak mi miło... Do zobaczenia.
Naleję sobie drinka.
Bunny.
Czyż nie jest uroczy?
Nie rozklejaj się. Trzymaj się, Tess.
Nie byliśmy zaproszeni, prawda?
I co z tego? Najważniejsze, że on tu jest i my też. Jesteśmy...
- Parą idiotów. - ..w dobrym miejscu we właściwym czasie.
Jesteś jak ten szalony glina,
z którym nikt nie chce pracować, którego partnerzy albo umierają, albo wariują.
Zachowuj się jakby nigdy nic.
Podoba ci się czy nie?
- Podoba mi się. - Mnie też.
Mark mówi, że sala przypomina Nikaraguę i że dajemy tym ludziom do myślenia.
Och, nie. Jest jak w raju.
To raj z małymi złotymi palemkami.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Nie chcę być niegrzeczna, ale kim ty jesteś?
Jestem Tess. Jestem... znajomą Marka.
Tak się cieszę, że mogłam ci pomóc.
Wspaniały wystrój. Bajeczny, oszałamiający. Naprawdę.
Super. Elegancki. Doskonały.
Masz rację. To szaleństwo, więc lepiej już chodźmy.
Przepraszam.
Jak ma na imię kobieta, która tańczy z Orenem?
- Elizabeth Stubblefield? - A, tak.
- Liz? Beth? - Bitsy.
Bitsy. Zgadza się.
Jack„.
Chcesz to zrobić, to do dzieła.
Przepraszam. Bitsy, złamiesz mi serce, jeśli powiesz, że mnie nie pamiętasz.
- Oczywiście, że pamiętam. - Proszę nam wybaczyć.
Jaki ten świat jest mały.
Dopiero co pana poznałam, a mam wrażenie, jakbyśmy pracowali razem od dawna.
W pewnym sensie. Pracuję w Fuzjach i Akwizycjach w Petty Marsh.
Pani zespół mógłby mieć więcej szczęścia.
Zgadza się. Święta prawda.
Próbuję pozyskać dla pana sieć stacji radiowych,
ale moi szefowie twierdzą, że pana interesują jedynie stacje telewizyjne.
- To nieprawda. - Tak też im powiedziałam.
Człowiek, który w 1971 roku spoglądał w przyszłość
i rozpoznał w niej erę technologii mikrofalowej,
wprowadził japońskie zasady zarządzania, zamiast podkładać się związkom,
który przewidział rozpad Ma Bell,
ten człowiek nie stał się tym, kim jest - panem -
odrzucając nowatorskie pomysły. Czyż nie mam racji?
- Ma pani zupełną rację. - Oczywiście, że tak.
Chętnie wysłucham pani propozycji.
- Naprawdę? - Oczywiście.
- Co teraz dobrze stoi? - Jest tam.
Zdałam sobie sprawę, że... monopolizuję czas ojca panny młodej.
Widzę Phyllis... Mogę zadzwonić do pana w poniedziałek?
- Konsultant ds. mediów to Tim Draper. - Tim. Tak.
- Kochanie, umieram z głodu. - Ja też.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Śmiej się, ile chcesz. Spotykamy się z jego ludźmi w poniedziałek.
Oren Trask? Facet, który powiedział: "Sprzedajmy pokrojony chleb"?
Już dobrze...
Nie, nie. Nieźle się bawiłem. A ty byłaś niesamowita.
- Tak sądzisz? - Niesamowita.
Stacja Fort Worth - przewidywane dochody wzrastają o 8%, a nie o 6%.
Wzmianka, że czekamy na orzeczenie FCC w sprawie przekaźnika Metro w Memphis
jest nieaktualna. FCC zatwierdziła go w piątek.
Podwaja zasięg sygnału.
Podwyższa wartość stacji o 30%.
A teraz wracamy do normalnego rozkładu dnia.
Jesteśmy chyba gotowi.
- Trainer i McGill. - Tak. Schodami w górę.
Czy czekamy na pana Traska?
Pan Trask nie bierze udziału w takich spotkaniach.
Oczywiście, że nie.
Oto nasz punkt widzenia. Trask Industries musi się zająć dwoma ważnymi sprawami.
Kupując Metro Radio Network, upieczecie dwie pieczenie na jednym ogniu...
Przepraszam. Czy poza Metro macie jakieś inne propozycje?
- Nie. Dlaczego? - Metro to wspaniały kąsek.
Z pewnością, ale grupa z Chicago trzyma ich od rana w potrzasku
i są gotowi do przejęcia.
- Od dziś rano? - Kto?
Bracia Slade.
Trask i tak nie interesuje się radiem.
Nie chcielibyśmy się wplątać w wojnę przetargową.
Chwileczkę.
Armbrister traktuje Metro jak rodzinę. Nie sprzeda jej byle komu.
Tak. I jest właścicielem większości akcji.
Jeśli bracia Slade są nieproszonymi gośćmi, a tak z pewnością jest,
a Armbrister i Trask ubiją interes, nie będziemy mieli wojny.
Czy Trask podejmie rozmowy, jeśli sprowadzę tu Armbristera?
Za dużo gdybania. Nie chcemy się w to mieszać.
- 24 godziny. - Nie jesteśmy zainteresowani.
Tak, proszę pana.
Dobrze, proszę pana.
Tak, jesteśmy gotowi na spotkanie.
- To był pan Trask? - Tak, w rzeczy samej.
Skąd wiedział?
On wie wszystko.
- Wielkie dzięki. - Dzięki.
Skąd masz tę szramę?
Jakiś facet dźgnął mnie w Detroit nożem.
Naprawdę?
Nie. Nie...
Mając 19 lat chciałem mieć przekłute uszy.
Kiedy moja dziewczyna wbiła mi igłę, zemdlałem i uderzyłem brodą w klozet.
I odtąd opowiadasz tę historię?
Tylko ty znasz prawdę.
Oraz twoja dziewczyna.
Sprawiłem, że zniknęła.
Szkoda. To była miła dziewczyna.
Jack, muszę ci coś powiedzieć.
Słucham.
Cześć.
Wiem. Nie...
Nie mogę się doczekać.
Dobrze. Zadzwoń, jak będziesz na miejscu.
Dobrze.
Ja ciebie też.
Dobrze. Pa.
Pa.
Więc tak... Chodzi o kobietę.
To już skończone.
Formalnie rzecz biorąc, jeszcze nie. Nie miałem czasu z nią zerwać.
Nie musisz się tłumaczyć.
Mówię serio. Mieliśmy wyjechać razem na weekend
i miałem jej wtedy powiedzieć.
Ale musiałem pracować i nie pojechałem.
Muszę tylko... znaleźć odpowiedni moment.
Ona złamała na nartach nogę i leżała w szpitalu.
Nie miałem serca robić tego przez telefon.
Kopać leżącego.
Nie wspominałbym o niej, ale pracuje w twoim dziale.
- Powołałaś się na nią, kiedy do mnie dzwoniłaś. - Katharine.
Parker. Tak.
Co chciałaś mi powiedzieć?
To nic ważnego.
Równo 120.
Proszę pani. Zostawiła pani notes.
Tess. To ja. Wróciłam.
Dzięki.
Wzięła lek na rozluźnienie mięśni.
- Zaaplikuj go wszystkim. - Raczej nie.
Muszę skorzystać z telefonu.
Tess, zajmij się walizkami. Zaczekam w samochodzie.
Uwielbiam te pigułki.
Tylko na chwilę, Jack. Proszę.
Muszę się z tobą zobaczyć, kochanie.
Za godzinę u mnie. Odmowa nie wchodzi w grę.
Nie, odmowa nie wchodzi w grę.
Och, jestem w domu. Jestem w domu.
O Boże...
- Czytałaś to? - Co to jest?
To twój projekt zakupu sieci radiowej przez Trask - w zarysie.
Miałam go wysłać Jackowi Trainerowi, aby usłyszeć jego opinię.
Ze sposobu, wjaki jest napisany, można wnioskować, że to mój pomysł.
Jack raz się sparzył. Oskarżono go o kradzież planu prywatyzacji firmy.
Jest bardzo ostrożny, kiedy chodzi o analizę projektów innych osób.
Nie zrobiłby tego dla kolegi, a co dopiero dla sekretarki.
Tess, wciąż próbuję przedstawić twój pomysł.
Co ja mówię? Gdybyś to przeczytała, na pewno byś mnie o to zapytała.
Zaufanie.
Pomożesz mi przy kąpieli i przebieraniu.
Muszę czymś przykryć ten gips.
Na krześle jest kobierzec.
- Doskonale. - Jeśli to już wszystko...
I perfumy. Shalimar, są na komódce.
On uwielbia Shalimar.
- Kto taki? - Jack Trainer.
Zaraz tu będzie.
Muszę lecieć. Mam wizytę u lekarza.
Jeszcze jedno. Pobiegnij do apteki i wykup mi lekarstwa.
- Naprawdę muszę już iść. - Lekarz zrozumie.
Dzięki.
- Kto tam? - Jack.
- Katharine? - W sypialni.
Jack.
Katharine.
Ale się za tobą stęskniłam.
- Boli? - Proszę, proszę.
- Mówiłaś, że to pilne, Kath. - Zapomniałam, jaki z ciebie przystojniak.
Dzięki. Posłuchaj...
Mam pełne ręce roboty...
I to ma być powitanie?! Nie dostałam nawet całusa.
W lodówce jest szampan. Przyniesiesz?
Pewnie. Ale potem muszę uciekać.
- Gdzie kieliszki? - Sprawdź w zmywarce.
Proszę.
Wiesz, że cię kocham, Jack.
Muszę lecieć.
Od jakiegoś czasu słyszę wewnątrz dziwny dźwięk.
Tik, tak. Tik, tak. Tik, tak.
- To mój zegar biologiczny. - Ubijam ważny interes. Mam zebranie...
I pomyślałam sobie: "Połączmy się".
Ty i ja.
Tylko pomyśl, kochanie. Pan i pani Bajecznie Szczęśliwi.
To nie jest dobry czas na taką rozmowę.
Masz rację.
Czy Wielki Jack wyjdzie się pobawić?
- Mały Jack musi już lecieć. - Mała Katie była taka samotna...
Nie. Nie. Nie.
Jack. O co chodzi?
Muszę ci coś powiedzieć. Jest ktoś inny i ja...
Ktoś inny?
Ktoś, z kim muszę się teraz spotkać. Finalizuję poważny interes.
Nie mogę być w dwóch miejscach naraz.
Pogadamy później. Pa.
Proszę.
Dobra, muszę lecieć. Przykro mi. Pa.
Tess, zostawiłaś notes.
LUNCH Z J. TRAINEREM
SPOTKANIE Z JACKIEM O 2.45
KATH - LĄDOWISKO HELIKOPTERÓW TRASK INDUSTRIES (CENTRUM)
Ta mała dziwka.
Cholerna suka!
Pan Trask mnie oczekuje.
- Pani nazwisko? - Tess McGill.
W porządku. Schodami w górę.
Panna McGill.
Dzień dobry. Zajmę się pani płaszczem.
- Dziękuję. _ Tędy, proszę.
Dziękuję.
- Cześć. - Cześć. Wszystko w porządku?
Tak, tak. Nie ma nikogo więcej z Petty. O co tu chodzi?
- Robię to w pojedynkę. - Dobrze.
Stary Armbrister i Trask rozmawiają.
Czekamy na rezultat.
Czy gdyby ktoś z moich znajomych potrzebował pomocy przy projekcie,
- przejrzałbyś go, gdybym cię poprosiła? - Tak, pewnie.
Nie boisz się o etykę czy oskarżenia o kradzież pomysłu?
Zajmuję się tym na co dzień. Nikt dotąd nie oskarżył mnie o kradzież.
A dlaczego?
Bardzo się denerwuję. Nie mogę ustać w miejscu.
Wszystko będzie dobrze.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Panowie?
Historia, jaką usłyszałem wczoraj w wiadomościach,
pokazała, że życie przypomina dziecięcą łamigłówkę.
Ciężarówka zatarasowała wjazd do tunelu. Była zbyt wysoka, aby przejechać.
Eksperci zastanawiali się godzinami, co z tym fantem zrobić - bezskutecznie.
W końcu 10-letnia dziewczynka z przejeżdżającego samochodu
zasugerowała, aby spuścić powietrze z kół ciężarówki,
obniżając ją do odpowiedniej wysokości. Tak też zrobiono.
Zadziałało.
Upraszczając trochę naszą strategię ekspansji na rynek radiofonii,
panna McGill i pan Trainer pokazali nam - skutecznie -
że na Końcu naszego tunelu też jest światło.
Panowie... i panie.
Postanowiłem sprzedać Metro Radio System panu Traskowi
za 68,5 miliona dolarów w gotówce i papierach wartościowych.
To jest oczywiście porozumienie co do samej zasady.
Natomiast to, co w naszych czasach stanowi zasady,
pozostawię wam - barakudom - do dyskusji.
Z pewnością chętnie to usłyszą.
To zamknięte spotkanie, nie może pani...
Dzięki Bogu, że tu jestem.
- Co się tu dzieje? - Zostaliście oszukani.
- Katharine, co... - Jack, zaufaj mi i usiądź.
Jestem Katharine Parker, wspólnik z Fuzji i Akwizycji w Petty Marsh.
A ta kobieta to moja sekretarka.
- Wcale nie. - Czyżby? Zapytaj ją.
- Nie jesteś jej sekretarką. - Mogę to wyjaśnić.
O Jezu. Jesteś jej sekretarką.
Kiedy leżałam w szpitalu ze złamaną nogą,
ona znalazła w moim biurku notatki co do nabycia stacji radiowej dla Trask
i przekonała innych, że to jej pomysł.
To był mój pomysł. Ona ukradła go mnie, przysięgam.
Dobry Boże, Tess. Czy ty nie wiesz, kiedy przestać?
Ty kłamiesz.
Dziękuję.
Dziękuję panom bardzo.
Na szczęście w samą porę wszystko odkryłam.
Zażegnaliśmy katastrofę ijesteśmy gotowi do podpisania umowy.
Proszę mi podać dokumenty i zabieramy się do roboty.
Kto tym w końcu kieruje?
Jedną chwileczkę.
Wiem, że mi nie wierzysz, ale...
Nieważne. Przepraszam.
Przepraszam.
Przepraszam. Bardzo mi przykro.
Cóż, panowie.
Choć doszło do zmiany graczy, gra pozostaje ta sama.
A tą grą jest podpisanie umowy.
Proszę spojrzeć na stronę 22. Wyjaśnię warunki przekazania prawa własności.
No i pobrali się.
Tak. To prawda.
Dobrze wyglądasz.
- Co u ciebie słychać? - W porządku, w porządku.
- Interesy idą świetnie i... - Mick, widziałeś?
Złapałam go jedną ręką.
- Cześć. - Cześć, Doreen.
Doreen robi kursy łodzią. Mamy komplet na trzy tygodnie.
Wspaniałe nowiny.
A jak życie w wielkim świecie?
Cóż, kręci się.
Jest dużo pracy i...
Miło było cię spotkać, Mick. Lepiej już sobie pójdę.
Tak, ciebie też.
KRONIKA TOWARZYSKA
Cyn wszystko nam powiedziała. Przykro nam, Tess. Naprawdę.
- Zrobiłyśmy małą zrzutkę. - Dzięki.
Nie jest tego wiele. Ale wystarczy, aby pójść się spić.
Nie mów nie. Chciałyśmy to zrobić.
To nie jest na opłacanie rachunków.
Dobra. Dzięki.
Co zamierzasz teraz robić?
No, wiesz... Pograć w golfa, odremontować domek na wsi.
Sama nie wiem. Zacząć od początku. Znaleźć pracę, mieszkanie.
Zmądrzeć i nie brać życia zbyt poważnie.
Dam sobie radę.
- Pa. - Pa, kochanie.
- Dziękuję. - Będziemy za tobą tęsknić.
- Powodzenia. - Pa, Tess.
- Nie pracujcie za ciężko. - Pa, Tess.
Przepraszam.
- Szukałem cię. - Zostaw mnie w spokoju.
Tylko jedno. Czy nasz związek był częścią twego planu?
Nie.
Gdybym ci powiedziała, że jestem sekretarką, nie spotkałbyś się ze mną.
Zastanów się nad tym.
Może postawiłbyś mi parę drinków i próbował zaciągnąć do łóżka. To tyle.
- To nieprawda. - Jesteś tego pewien?
Chcesz mi wmówić, że to by nic nie zmieniło? I kto tu kogo oszukuje?
Co to? Kolejne Kradzione akta?
Nie, to moje rzeczy z mojego biurka.
- W szerokim tego słowa znaczeniu. - Nie, to moje rzeczy.
Może ci goście dali się nabrać,
ale do mnie nie waż się mówić, jakbyś nie wiedziała, co się naprawdę stało.
Tess, to są interesy. Podajmy sobie rękę na zgodę.
Wsadź sobie tę zgodę gdzieś. I zabieraj stąd swój chudy tyłek.
Jeśli myślisz, że wyznanie ci miłości było częścią planu, to jesteś żałosny.
- Mój Boże. Ona nie zna miary. - Co to ma być?
Przykro mi, że byłeś tego świadkiem, Oren, ale to nam nie zaszkodzi.
Jack, jedziemy na górę.
- Nie bez niej. - Jack.
Trainer, chcesz, aby umowa padła?
Nie. Chcę mieć pewność, że zostanie doprowadzona do końca.
Ta umowa to inicjatywa Tess. Nie powinniśmy kontynuować bez niej.
W interesach trzeba myśleć głową, a nie spodniami.
Mówię panu. To jej pan potrzebuje.
- Skąd ta pewność? - Tak powiedziała. Wierzę jej.
Obawiam się, że to nie wystarczy. Jest pan z nami czy nie?
Nie.
Jack, wybaczam ci. Wsiadaj do windy.
- Przykro mi, Katharine. - Dopiero będzie ci przykro, Jack.
Niech panu powie o komplikacjach.
- O jakich komplikacjach? - Bawi się z nami. Jedźmy.
- Dobrze. Jedźcie. - Nie. Co to za komplikacje?
Proszę spojrzeć.
Kronika towarzyska? To śmieszne.
"Była Miss Ameryki Dawn Bixby rozgląda się za nowym domem".
"Wygląda na to, że Dawn i jej popularny mężuś - DJ Slim Slicker -
są gotowi osiąść w Nowym Jorku".
- No i? - Slim Slicker to chluba Metro.
Nadają go wszystkie ich stacje. Jest podstawą ich działalności.
Bez niego Metro to tylko nieruchomość o słabych notowaniach.
A nie kupuje ich pan za bezcen.
Lepiej się upewnić, czy zostanie.
Oren, to już załatwione. Na górę. Można?
- Tak. - Tak.
Proszę jej wysłuchać. Pojedziemy drugą windą.
Dalej.
Dobrze.
To jest Forbes. Znalazłam tu artykuł o pańskim zainteresowaniu mediami.
Tego samego dnia w The Post przeczytałam o Bobbym Steinie
z radia, który opowiada wiele obrzydliwych żartów o Etiopii.
Prowadził aukcję na cele dobroczynne - dla samych wyższych sfer.
W kronice towarzyskiej zauważam zdjęcie pana córki.
Ładne zdjęcie. Organizuje bal na cele dobroczynne.
I to mnie natchnęło. Pomyślałam: Trask - radio.
Potem spotkałam się z Jackiem, a on wprowadził do gry Metro
i... tak do tego doszło.
Oren, nie mamy już czasu na bajeczki.
Chciałbym pani zadać pytanie.
Jak zrodził się pomysł kupna Metro przez Trask?
Jak zrodził się...?
Cóż, niech pomyślę...
Co skłoniło panią do powiązania tych dwóch firm?
Cóż, musiałabym sprawdzić notatki. Nie pamiętam dokładnie...
Z grubsza. Metro nie jest przecież aż tak popularną siecią.
Musiałabym powiedzieć, że to...
Jack, pomóż mi.
Oren, wybacz mi, ale jeśli insynuujesz...
Na pani miejscu rozejrzałbym się dobrze po raz ostatni po biurze.
Bo dopilnuję, aby za jakieś pięć minutjuż tu pani nie było.
Oren, to zwykłe nieporozumienie. Ja... Nie możesz...
Mogę i zrobię to.
A teraz zabieraj stąd... Jak to ujęłaś?
- Chudy tyłek. - Tak.
...swój chudy tyłek.
Przepraszam, ale nie zamierzam tolerować takiego zachowania.
Proszę mi wybaczyć.
Dlaczego nie powiedziałaś nam tego na zebraniu?
Nie uwierzylibyście mi.
Będąc na górze można naginać zasady, ale nie w drodze na nią.
A Ktoś taki jak ja nie może się tam dostać, nie naginając: ich.
Masz w sobie prawdziwy ogień. Czy może był to tylko jednorazowy pokaz?
Coś tam jest, ale to raczej skołatane nerwy.
Czy byłabyś skłonna robić to codziennie, pracując dla mnie?
- Legalnie? - Tak, proszę pana.
- Zaczynając od podstaw? - Tak, proszę pana.
- Trzymaj głowę na karku. - Dobrze, proszę pana.
- Do jutra. - Dobrze.
Trainer, Dwayne. Chodźmy zająć się kontraktem tego Slim jak mu tam.
Zaraz do pana dołączę.
- Dobra robota, Tess. - Świetnie.
To dla ciebie. Podoba ci się?
Kanapka z masłem orzechowym i dżemem. Pieniądze na mleko.
Rurki z kremem.
Długopis, ołówek, linijka. Jabłko dla nauczyciela.
Pamiętaj. Baw się ładnie z innymi dziećmi i bądź w domu przed zmierzchem.
Jestem Tess McGill.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pani dyrektor jest dziś na zwolnieniu. Spotka się z panią jutro rano.
Panna Baxter jest już w biurze. Pokaże pani wszystko.
- Tędy, na końcu korytarza. - Dobrze. Dziękuję.
Nie ma za co.
Każdy będzie lepszy od tej terrorystki.
Ktoś na wpół ludzki.
Nie zauważyłam, kiedy pani przyszła.
- Jestem Alice Baxter. - Tess McGill.
Rozmawiałam przez telefon.
Tak, cóż, to się zdarza.
- Napijemy się kawy? - Proszę mi tylko pokazać, gdzie jest.
Nie, ja się tym zajmę. Jaką pani pija?
Ze śmietanką i z cukrem, proszę.
Dziękuję.
- Panno McGill. - Tak?
Pani biurko jest tam.
Nie sądzę-
O, tak. To moje biurko.
Przepraszam. Myślałam, że to biurko sekretarki.
Zgadza się. Ja nią jestem.
Wolę jak się na mnie mówi "asystentka".
O 10.00 ma pani spotkanie ze Slaterem z Rozwojówki -tutaj.
O 11.00 z Donohue z Logistyki - u niego na 23. piętrze.
I lunch z panem Traskiem - w jego biurze o pierwszej.
Wszystko jest w komputerze. Proszę tylko wcisnąć klawisz Shift-S.
Kiedy zobaczyłam cię rozmawiającą przez telefon z nogami na biurku,
pomyślałam, że to twoje biuro.
Przepraszam, panno McGill. To się już nie powtórzy.
Nie przepraszaj.
Może powinnyśmy omówić to, czego pani ode mnie oczekuje.
Oczekuję, że będziesz się do mnie zwracać po imieniu.
Nie musisz mi przynosić kawy, chyba że robisz też i dla siebie.
A resztę wypracujemy po drodze.
Okej?
Okej.
- Jeśli będziesz czegoś potrzebować, daj mi znać. - Dobrze.
Cyn.
Zgadnij, gdzie jestem?
Napisy dla Visiontext: Agnieszka Kopińska